Σάββατο, 30 Μαΐου 2020

ΜΝΗΜΗ ΑΛΩΣΕΩΣ 2020

Ἄν καί ἡ Πόλη ἔπεσε, ἡ Ρωμυοσύνη ζεῖ !

τοῦ π. Παταπίου Καυσοκαλυβίτου

Η ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ ΣΕ ΧΑΡΑΚΤΙΚΟ ΤΟΥ 1559

ταν Σάββατο, 9 Ἰουνίου τοῦ 1453, ὅταν τρία πλοῖα κατέπλεαν ὁρμητικά στό βενετσιάνικο λιμάνι τῶν Χανίων, κατεβάζοντας βιαστικά τά ταλαιπωρημένα πανιά τους ἀπό τά ἰστία. Δύο ἀπ᾿ αὐτά μετέφεραν τούς Κρῆτες ναῦτες, τούς τελευταῖους πού ἐγκατέλειψαν τόν ἀγῶνα γιά τήν διάσωση τῆς Κωνσταντινούπολης, ἀφοῦ ὑπερασπίζονταν τούς τρεῖς πύργους στήν εἴσοδο τοῦ Κεράτιου κόλπου.

Συμμετεῖχαν στήν ἄμυνα τῆς Πόλης μαζί μέ ἄλλα ἕξι ἐνετικά πλοῖα, ἀφοῦ εἶχαν μετατραπεῖ ἀπό ἐμπορικά σέ πολεμικά «γιά τήν τιμή τοῦ Θεοῦ καί ὅλης τῆς χριστιανοσύνης», ὅπως εἶχε δηλώσει ὁ διοικητής τους Γαβριήλ Τρεβιζάνο στόν βυζαντινό αὐτοκράτορα.

Τά πλοῖα χρειάστηκε νά κάνουν ἕνα μεγάλο ταξίδι, ἀπό τά αἱματωβαμένα νερά τοῦ Βοσπόρου ὥς τήν Κρήτη, διασχίζοντας ὅλο τό Αἰγαῖο, γιά νά φέρουν τήν εἴδηση ὅτι ἡ Πόλη εἶχε πέσει ὁριστικά σέ χέρια βαρβαρικά ἕνδεκα μέρες πρίν.

Ὁ ἀντίκτυπος ἀπό τήν Ἅλωση τῆς Πόλης ἦταν ἄμεσος καί σ᾿ ὅλο τό νησί ἔπεσε βαθιά θλίψη. «Δέν ὑπῆρξε ποτέ καί δέν θά ὑπάρξει ποτέ τρομερότερο γεγονός», σημείωνε ἐκεῖνες τίς μέρες ἕνας μοναχός ἀπό τήν κεντρική Κρήτη σέ ἕνα χειρόγραφο στό μοναστήρι τοῦ Ἀγκαράθου.
Ἐνῶ ὁ Μαρίνος Τζάνε Μπουνιαλής ἀπό τό Ρέθυμνο σέ θρῆνο του γιά τήν Ἅλωση ἀναφωνεῖ: «Μόνο σᾶς λέω κλάψατε γιά τή Χριστιανοσύνη / μέ δίχως φόβο τοῦ Θεοῦ ταῖς ἐκκλησαῖς ἐγδύσαν / τῶν καλογέρων κάμασι, πάθη πολλά περίσσα»…
Τήν ἡμέρα πού ἔπεσε ἡ Πόλη καί ἡ Βασιλεύουσα παραδόθηκε στά χέρια τοῦ Πορθητῆ, ἀφοῦ ὁ θεόστεπτος Κωνσταντῖνος εἶχε πέσει ἡρωϊκά σέ κάποιο μετερίζι, τήν ἀποφράδα ἐκείνη ἡμέρα τῆς Τρίτης, 29 Μαΐου 1453, τό Γένος μας, τό Γένος τῶν Ρωμαίων σκλαβώθηκε.
Ὄχι! Δέν ἦταν κάποια ἀπό τίς πολλές πόλεις ἡ Κωνσταντίνου Πόλις. Δέν ἦταν τό γένος τῶν Ρωμηῶν ἕνα ἀπό τά πολλά διαμερισθέντα ἀνά τήν ὑφήλιο ἔθνη. Ἔπεσε ἡ Πόλη, σημαίνει σίγασε ἡ Ἁγιά Σοφιά, ἔσβησε ἡ κανδήλα στό θυσιαστήριό της.
Τό Γένος τῶν Ρωμηῶν τό ἐκλεκτό, τό βασίλειον ἱεράτευμα, τώρα δουλώνεται. Ἀπό τήν ἡμέρα ἐκείνη τό μεγαλύτερο μέρος τοῦ Ἑλληνισμοῦ εἰσέρχεται στό σκοτάδι τῆς ὀθωμανικῆς δουλείας.
Θλιβερό τό ἀπομεσήμερο τῆς εἰκοστῆς ἐνάτης Μαΐου -ἡμερομηνία ὁρόσημο στήν πορεία τῆς Ρωμιοσύνης ἀλλά καί ὅλου τοῦ χριστιανικοῦ κόσμου- κι ἀναρωτιέμαι πόσοι ἀνάμεσα στούς σύγχρονους Νεοέλληνες νά ἀπόμειναν νά θυμοῦνται τά ὅσα φοβερά συνέβησαν τόσα χρόνια πρίν...
Μά ἡ ἀπάντηση ἔρχεται, σίγουρα, ἀπό τήν ὅμορφη αὐτή ἀποψινή μας Σύναξη, πού δείχνει περίτρανα πώς, ὅσο κτυπάει ἐλληνική καρδιά, τόσο ἡ μνημοσύνη τῆς Ἅλωσης τῆς Πόλης θά συντελεῖται ἀναγεννητικά στίς ψυχές μας. Καί αὐτός εἶναι ἕνας ἀκόμη λόγος γιά τόν ὁποῖο εἶμαι εὐγνώμων γιά τήν δυνατότητα αὐτή πού μοῦ δίδεται νά βρίσκομαι ἀπόψε ἀνάμεσά σας, ταπεινός Ἁγιορείτης ψάλτης στό μνημόσυνο αὐτό τῆς Πόλης,  τῆς Πόλης τῆς ψυχῆς μας.
Ἔχουν περάσει ἀπό τότε 563 χρόνια. Ἐθνικό χρέος τῶν ἐλεύθερων Ἑλλήνων εἶναι νά γίνεται διαρκής ἀναφορά σ᾿ αὐτά τά ἀθάνατα καί ἡρωϊκά γεγονότα, νά γίνεται μνεία σέ ἀξέχαστες ἡμερομηνίες, νά γίνονται πανηγυρικά μνημόσυνα τῶν ἡρώων μας καί νά προβάλονται ὡς  πανανθρώπινα σύμβολα γνήσιου καί ἄδολου πατριωτισμοῦ⋅ ἀπό τόν τελευταῖο αὐτοκράτορα Κωνσταντῖνο Παλαιολόγο ὥς τόν λεβέντη κρητικό παπα-Λευτέρη Νουφράκη ἀπό τό Ρέθυμνο, πού, ὅπως εἶναι γνωστό, τόν Ἰανουάριο τοῦ 1912 λειτούργησε, μέ κίνδυνο τῆς ζωῆς του, μέσα στήν Ἁγιά Σοφιά….
Κάποτε, τόν δέκατο πέμπτο αἰῶνα, πέρασε ἀπό τά εὐλογημένα μέρη σας ἕνας ἀγωνιστής μοναχός, καί παρέμεινε ἐπί εἴκοσι χρόνια στήν Κρήτη. Ἦταν ὁ μεγάλος βυζαντινός λόγιος Ἰωσήφ Βρυέννιος, ἕνας ἀπό τούς τελευταίους Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας.

Ἐκοιμήθη ὁσιακά στά 1430 περίπου. Ἀναχωρώντας ἀπό ἐδῶ σᾶς ἄφησε ἕνα γράμμα, «Πρός Κρήτας».
Καί ἐκεῖ ἑρμηνεύει, ἀνάμεσα σέ ἄλλα, τούς λόγους γιά τούς ὁποίους ἀναχώρησε ἀπό τό νησί σας: «Πάω στήν Πόλη, γιατί ἡ Πόλη εἶναι τῆς οἰκουμένης τό ἄγαλμα, τῆς καλλονῆς ἡ ἐστία, ἡ ξένη θέα πασῶν τῶν χαρίτων, τό τῶν ἀγαθῶν πρυτανεῖον, στίς ἄλλες γειτονικές πόλεις θέλγητρο καί στούς ἀλλογενεῖς ἡδύτατον λάλημα». ...
Στή διάρκεια τῆς ὑπερχιλιόχρονης ἱστορίας του, τό Βυζάντιο ἀπετέλεσε πνευματικό φάρο πολιτισμοῦ καί ἀνθρωπισμοῦ, παράγοντα ἐκπολιτισμοῦ καί ἐκχριστιανισμοῦ τῶν γειτονικῶν λαῶν καί ὑπερασπιστή τῆς ὀρθοδοξης πίστης.
Ἡ πνευματική ἀκτινοβολία του ὀφείλεται στό γεγονός ὅτι κατάφερε νά συνδυάσει μέ ἐπιτυχία τόν ἑλληνικό πολιτισμό μέ τόν χριστιανισμό καί νά δημιουργήσει ἕναν νέο πολιτισμό, ἀμάλγαμα τοῦ ἑλληνικοῦ ἀνθρωπισμοῦ καί τῆς χριστιανικῆς ἀγάπης.
Γιά μᾶς τούς Ἕλληνες τό Βυζάντιο, αὐτή ἡ πολιτεία ἡ «θεοσκεπής καί θεοφύλακτος» δέν εἶναι ἁπλῶς ἕνας ἱσχυρός κρίκος τῆς ἀδιάσπαστης ἱστορικῆς συνέχειας τοῦ Γένους μας. Εἶναι ὁ ἄμεσος πρόγονος, ἡ ἀληθινή μήτρα τοῦ πολιτισμοῦ μας. Εἶναι ἕνα δυναμογόνο κοίτασμα τῆς καθημερινότητας καί τοῦ συλλογικοῦ ὑποσυνειδήτου μας, εἶναι παρόν στά τραγούδια μας, στίς μυρωδιές τῆς κουζίνας, ἀλλά προπάντων στίς ψαλμωδίες καί τίς ὁλονυκτίες τῆς Ἐκκλησίας μας.
Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ὁ κορυφαῖος θεοσύστατος βυζαντινός θεσμός πού ἄντεξε στίς συνθῆκες σκλαβιᾶς καί ἐκβαρβάρωσης, ἔσωσε τήν παιδεία καί τήν αὐτοσυνειδησία τοῦ Ἑλληνισμοῦ, τοῦ ἔδωσε τήν προοπτική τῆς Ἀνάστασης καί θέρμανε, καί θερμαίνει τήν ψυχή του στό φῶς τῆς ὀρθῆς πίστης, τῆς Ὀρθοδοξίας. 
Ἔχει γράψει ὁ διαπρεπής γάλλος βυζαντινολόγος Κάρολος Ντήλ, «Ὅταν τό Βυζάντιο ἔπεσε, ἡ Ἐκκλησία παρέσχε στόν Ἑλληνισμό ἀκόμη ἐξοχώτερη ἀπό πρίν ὑπηρεσία. Μαζί μέ τήν Ὀρθοδοξία διαφύλαξε καί τήν ἑλληνική ταυτότητα καί τήν ἑλληνική παιδεία», συνεχίζοντας τήν πνευματική καί πολιτιστική παρουσία τοῦ Ἑλληνισμοῦ.
Τό γεγονός τῆς Ἅλωσης εἶχε τεράστια σημασία γιά τόν Ἑλληνισμό καί τήν κατοπινή του πορεία. Γιά μᾶς τούς Ἕλληνες ἡ Ἅλωση ὑπῆρξε μιά κρισιμότατη στιγμή μας. Γιατί ἄρχισε γιά μᾶς μιά περίοδος μακρᾶς δοκιμασίας μέ μειωμένες ὅλες τίς δυνάμεις μας.
Ἄν οἱ ψυχικές καί πνευματικές δυνάμεις τῶν ὑπόδουλων προγόνων μας δέν ἦσαν ἀκμαῖες, εἶναι ἀμφίβολο ἄν θά μποροῦσε τό Γένος νά ξεπεράσει τίς συνέπειες τῆς πτώσης, ὅπως συνέβη μέ ἄλλους λαούς στήν ἱστορία. Ἡ ἐμμονή ὅμως στήν ὀρθόδοξη παράδοση, καί μέσω αὐτῆς στήν ἑλληνικότητα, κρατοῦσε δεμένο τό Γένος μέ τίς ζωτικές πηγές του...
Καί σήμερα, παρόλες τίς ἀντιξοότητες ἡ Ρωμηοσύνη ζεῖ. Μέ τή βοήθεια τοῦ Κυρίου, τίς πρεσβεῖες τῆς Κυρίας Θεοτόκου, θά συνεχίσει νά ὑπάρχει. Θά ζεῖ τήν ἐν Χριστῷ ἐλευθερία. Θά ἀναπνέει τό ἄρωμα τῆς θεοφρούρητης Πόλης. Θά συνεχίσει νά ζεῖ χάρη στίς θυσίες τῶν ἁγίων νεομαρτύρων καί τῶν ὁσίων της.

πόσπασμα ἀπό ὁμιλία τοῦ συγγραφέα μέ θέμα: «Οἱ Ἅγιοι Νεομάρτυρες τοῦ Γένους, φῶς στό σκοτάδι μετά τήν Ἅλωση τῆς Πόλης», πού πραγματοποιήθηκε στίς 29 Μαΐου 2016 στά Χανιά, στό πνευματικό κέντρο τοῦ ἱεροῦ ναοῦ Ἁγίων Κωνσταντίνου καί Ἐλένης τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Κυδωνίας.

ΠΗΓΗ: ΡΟΜΦΑΙΑ

Δευτέρα, 25 Μαΐου 2020

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΜΗΝΑ

ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΜΗΝΑ
 
Ὁ ἐρχομός τῆς Ἄνοιξης. 

Μάϊος 2020. Καλύβη Ἁγίου Ἀκακίου. Καυσοκαλύβια. Ἅγιον Ὄρος
 Φωτογραφία Παταπίου μοναχοῦ

Παρασκευή, 22 Μαΐου 2020

Το ντοκιμαντέρ «Άθως, η πιο φωτεινή κορυφή του κόσμου» προβάλλεται online

Το ντοκιμαντέρ του Αργύρη Λιάπη με τίτλο «Άθως, η πιο φωτεινή κορυφή του κόσμου» προβάλλεται στο πλαίσιο του 22ου Διεθνούς Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης.


Το φεστιβάλ πραγματοποιείται online, λόγω της έκτακτης παγκόσμιας συνθήκης με τον κορονοϊό από 19 έως 28 Μαϊου.
Για την ταινία διατίθενται 400 δωρεάν θεάσεις με σειρά προτεραιότητας.
Η ταινία είναι μια βιωματική προσέγγιση του Αγίου Όρους.
Τρεις Αγιορείτες μοναχοί, ο π. Θεόφιλος Παντοκρατορινός, ο π. Πατάπιος ο Καυσοκαλυβίτης και ο π. Εφραίμ υποτακτικός του γέροντα Εφραίμ Κατουνακιώτη,  μοιράζονται σκέψεις τους για την πίστη και το μοναχισμό, για την απόφασή τους να ακολουθήσουν το δρόμο αυτό και για τη ζωή τους στο Άγιο Όρος, για την Αθωνική πολιτεία και για τους ανθρώπους που την επισκέπτονται.
Η κάμερα ταξιδεύει σ’ όλη τη χερσόνησο, φτάνει σε απάτητες γωνιές της και στην κορυφή του Άθω, καταγράφοντας στιγμιότυπα της καθημερινής ζωής και εικόνες, άγνωστες ακόμη και στους τακτικούς επισκέπτες του Αγίου Όρους.
Πληροφορίες για την ταινία εδώ:  https://www.filmfestival.gr/el/section-tdf/movie/1052/12887

Πληροφορίες για τον τρόπο θέασης:
*Μπαίνετε στο www.filmfestival.gr και ακολουθείτε το σύνδεσμο TDF22 ONLINE.
*Δημιουργείτε ένα λογαριασμό επιλέγοντας "Create account" στο επάνω δεξιά μέρος της οθόνης.
*Συμπληρώνετε το όνομα, το email και τον κωδικό που επιθυμείτε. Μπορείτε τώρα να παρακολουθήσετε τα διαθέσιμα ντοκιμαντέρ.
*Βρείτε το ντοκιμαντέρ «Άθως η πιο φωτεινή κορυφή του κόσμου» στο τμήμα (section): Πλατφόρμα (platform).
*Επιλέξτε select και κατόπιν finish
*Πατήστε "Play Now" μόνο αν θέλετε να ξεκινήσει η προβολή, αλλιώς μπορείτε να τη δείτε εντός 24 ωρών, καθώς αυτόματα αποστέλλεται σχετικός σύνδεσμος στο mail σας.
*Σε περίπτωση που δεν την δείτε, η θέση σας ακυρώνεται.

Παρακολουθήστε το trailer της ταινίας εδώ:  https://vimeo.com/385037005


Πηγή: Romfea.gr

Τετάρτη, 20 Μαΐου 2020

ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΜΗΝΑ

«Οἱ σημερινοί μοναχοί ἄν δέν εἶναι ἰσάγγελοι, ὡς ἀπαιτεῖ τό σχῆμα καί ἡ ἀποστολή των, εἶναι ἀναμφισβήτως οἱ αἴροντες τόν ζυγόν τοῦ Κυρίου, οἱ ἐπιφορτισμένοι τόν σταυρόν τοῦ μαρτυρίου, οἱ ἐν κόπῳ καί μόχθῳ τόν ἀσκητικόν ἄρτον τρώγοντες. Οἱ δοκιμαζόμενοι ἐν ὑπακοῇ καί καρτερίᾳ ἰσοβίως, ὡς ὁ χρυσός ἐν τῷ χωνευτηρίῳ, ἵνα εὐπρόσδεκτοι γένωνται εἰς τούς κόλπους τοῦ Ἀβραάμ».
ἀρχιμ. Γαβριήλ Διονυσιάτης (+ 1983)

Τρίτη, 12 Μαΐου 2020

Ο ΕΡΧΟΜΟΣ ΤΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ ΣΤΗΝ ΚΑΛΥΒΗ ΤΟΥ ΑΓ. ΑΚΑΚΙΟΥ



Ἄνοιξη ἦλθε ἐπιτέλους. 
Καί μαζί της, τό κοσμοχαρμόσυνο καί πάνδημο μήνυμα τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ. 
Μεσούσης τῆς πανδημίας, εὐχόμαστε, μαζί μέ τά εὐωδιαστά ἐαρινά ἄνθη νά ἀνθίσουν και οἱ καρδιές μας. 

Χριστός Ἀνέστη!

Παρασκευή, 1 Μαΐου 2020

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΙ Η ΑΝΑΤΑΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

τοῦ μοναχοῦ Παταπίου Καυσοκαλυβίτου

Ὅπως ὅλοι οἱ πειρασμοί καί οἱ δοκιμασίες πού ἐπιτρέπει ὁ πανάγαθος Θεός, ἔτσι καί ἡ παρούσα πανδημία, μποροῦν νά μετατραποῦν σέ εὐλογία.
Μέ τήν πάροδο τῆς πανδημίας θά πρέπει νά ἔχουμε λάβει ὅλοι μας τά μαθήματα «ζωῆς» πού μᾶς παρέδωσε. Νά ἀποδείξουμε βιωματικά τήν θέση πού ἔχει στή ζωή μας ὁ ἀναστημένος Χριστός καί ὄχι ἰδεολογικά.
Εἶναι ἀλήθεια ὅτι κατά τήν τελευταία αὐτή περίοδο πού ἡ ἀνθρωπότητα βιώνει σέ μεγαλύτερο ἤ μικρότερο βαθμό τήν ὑγειονομική κρίση μέ τήν πανδημία τοῦ νέου κοροναϊοῦ οἱ πιστοί νιώθουμε ὅσο ποτέ ἄλλοτε βαθύτερη τήν ἀνάγκη τῆς προσευχῆς.
Νά ἑνωθοῦμε μυστηριακά μέ τόν ἀναστημένο Χριστό, νά γευθοῦμε τή χαρά ἀλλά καί τή χάρη τῆς παρουσίας Του.
Πολλά καί ἀπό πολλούς, εἰδικούς καί μή, ἀκόμη καί «ἐκκλησιαστικούς» ἔχουν γραφεῖ καί εἰπωθεῖ γιά τήν πανδημία, τό πῶς προέκυψε, πῶς καί γιατί μεταδόθηκε.
Ὄχι μόνο ὁ περιορισμένος χῶρος ἑνός ἄρθρου, πού εὐελπιστεῖ νά ἀποβεῖ ἐποικοδομητικό γιά τούς ἀναγνῶστες της ἀλλά καί ὁ χαρακτῆρας μας ὡς Ἁγιορείτου ἡσυχαστοῦ μοναχοῦ πού ὁπωσδήποτε κινεῖται πάντοτε ἔξω ἀπό κάθε θεωρία συνωμοσιολογίας, μᾶς ὀδηγεῖ νά μήν σταθοῦμε σ᾿ αὐτά.
Ἀπό τήν ἄλλη πλευρά, μπορεῖ στό Ἅγιον Ὄρος οἱ Ἁγιορεῖτες πατέρες νά εἴχαμε, δόξα τῷ Θεῷ, ἀπρόσκοπτη κοινή συμμετοχή σέ ὅλες τίς ἱερές Ἀκολουθίες τῶν ἁγίων ἡμερῶν τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδος καί τοῦ Πάσχα, δέν παύουμε ὅμως νά συμπάσχουμε μέ ὅλους τίς φιλακόλουθους ἀναγνῶστες μας, πού στεροῦνται περιστασιακά αὐτή τήν εὐλογία.
Γιατί μπορεῖ οἱ Ἁγιορεῖτες πατέρες καί οἱ ἐν τῷ κόσμῳ πιστοί νά εἴμαστε μεταξύ μας τοπικῶς κεχωρισμένοι, ὅμως διά τῆς ἀγάπης εἴμαστε τροπικῶς ἑνωμένοι.
Ἡ ἔκτακτη καί δυσχερής κατάσταση πού βιώνουμε ἀπαιτεῖ τήν ἀποφυγή τῶν συναρθροίσεων καί τοῦ συνωστισμοῦ ὁπότε καί τῆς πρόσκαιρης ἀδυναμίας τοῦ κοινοῦ ἐκκλησιασμοῦ στούς ἱερούς ναούς τῆς πατρίδας μας. Αὐτό χρειάζεται πολύ ὑπομονή.
Ἤδη ἀναγγέλθηκε ὅτι μετά ἀπό λίγες ἑβδομάδες θά μποροῦν πλέον οἱ πιστοί νά ἐκκλησιάζονται καί πάλι ἀπό κοινοῦ στούς ναούς τῆς πατρίδας μας, λαμβάνοντας ὅμως τά ἀπαραίτητα ὑγειονομικά μέτρα.
Γνωρίζουμε ὅμως ὅτι ἄλλο εἶναι τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, πού ἀσφαλῶς δέν ἀποτελεῖ φορέα μετάδοσης μικροβίων καί ἄλλων ἀσθενειῶν ὅταν ἐνεργεῖται «μετά φόβου Θεοῦ, πίστεως καί ἀγάπης» καί ἄλλο ὁ ὑπαρκτός κίνδυνος ἀπό τίς συναρθροίσεις χωρίς τή λήψη τῶν συνιστώμενων ὑγειονομικῶν μέτρων.
Ὅσοι ἔχουμε βαθειά καί βιωματική σχέση μέ τόν ἀναστημένο Χριστό, γνωρίζουμε καλά ὅτι βρίσκεται ὁ ἴδιος στόν ἄρτο καί τόν οἶνο τῆς Θείας Κοινωνίας.
Κάθε φορά πού μεταλαμβάνουμε ἀξίως ζοῦμε τήν ἐμπειρία τῆς ἐπιβεβαίωσης ἑνός μεγάλου θαύματος δύο χιλιάδων χρόνων, πού εἶναι ἀδύνατον νά ἀμφισβητηθεῖ ἀπό τόν ὀρθολογισμό καί τήν ψυχρή ρηχότητα τῆς ἐποχῆς μας, ἡ ὁποία, κατά τίς τελευταῖες μέρες κινεῖται ὡς ἄλλο συλλογικό ἐκκρεμές μεταξύ πίστεως καί ἀπιστίας.
Ὁ Χριστός μᾶς προσφέρει τό ἄφθαρτο καί ἀναστημένο σῶμα Του μαζί μέ τή θεία χάρη, τό ἔλεος καί τήν ἀγάπη Του.
Ὅμως δέν ζητάει μία λατρεία πού γίνεται ἀπό ἐμᾶς στό ὄνομά Του ἀλλά θά εἶναι ἀδιάφορη γιά τήν ὑγεία τῶν συνανθρώπων μας.
Καί τοῦτο, καθώς οἱ εἰδικοί βεβαιώνουν ὅτι ἐνδέχεται νά εἴμαστε φορεῖς τοῦ συγκεκριμένου ἰοῦ κι ἄς μή τό γνωρίζουμε, κι ἄς μήν ἔχουμε συμπτώματα.
Πολλές φορές γιά νά γίνουμε «ἅγιοι», ξεχνᾶμε νά εἴμαστε λίγο παραπάνω «ἄνθρωποι». Καί δίχως ἀνθρωπιά, ἁγιότητα δέν ὑπάρχει. Ἡ θεία λατρεία δέν περιορίζεται σέ ὁρισμένους χρόνους προσευχῆς.
Αὐτοί, ὅπως ὁ Ἑσπερινός, τό Ἀπόδειπνο, εἶναι ἡ μόνο ἀφετηρία, ἀπό τήν ὁποία ξεκινᾶ ἡ ψυχή τοῦ ἀνθρώπου γιά νά μεταβάλει ὅλη τή ζωή σέ λατρεία καί κοινωνία μέ τόν Θεό.
Θά πρέπει λοιπόν, ἀκολουθώντας πάντοτε τίς συμβουλές τοῦ πνευματικοῦ μας πατέρα, νά ἀξιοποιήσουμε τόν περισσότερο ἐλεύθερο χρόνο μας λόγω τοῦ περιορισμοῦ τῶν μετακινήσεων, καί νά «ἀνακαλύψουμε» τήν πνευματική πανδαισία τῆς ἀτομικῆς ἀλλά καί τῆς οἰκογενειακῆς προσευχῆς.
Γιά ἕνωση μέ τόν «πανταχοῦ παρόντα» Ἰησοῦ Χριστό, πού ἀσφαλῶς θά γλυκάνει τήν πίκρα τῶν φόβων μας καί θά μετριάσει τίς ἀνησυχίες μας γιά τήν ὑγεία τή δική μας ἀλλά καί τῶν δικῶν μας ἀνθρώπων.
Τό ἔχουμε ἐμεῖς ἀνάγκη, τό ἔχουν ὅμως καί οἱ συνάνθρωποί μας πού δοκιμάζονται σέ ὅλον τόν γαλάζιο πλανήτη μας.
Ἄς διαμορφώσουμε ἕναν χῶρο στό σπίτι μας, πού γιά νά γίνει ἡ «κατ᾿ οἶκον» ἐκκλησία μας χρειάζονται ἁπλά πράγματα: Μία ἤ περισσότερες ἱερές εἰκόνες, λίγο θυμίαμα καί ἕνα κερί, πού ἐκτός ἀπό τό ἀνέσπερο Φῶς τοῦ Χριστοῦ πού ἀνέτειλε ἀπό τόν ζωοδόχο Τάφο, ἀσφαλῶς θά μᾶς θυμίζει καί τό θεϊκό φῶς πού ἔχουμε μέσα μας (ἀνεξάρτητα ἀπό τίς ἀστοχίες καί τίς ἁμαρτίες μας) ἀλλά τό ὁποῖο συνεχῶς τό ξεχνᾶμε.
Ὁ ἅγιος Σεραφείμ τοῦ Σάρωφ, πού ὅλες τίς μέρες τοῦ χρόνου ὅποιον συναντοῦσε τόν χαιρετοῦσε μέ τό «Χριστός Ἀνέστη», μᾶς διδάσκει πώς ἐάν ἀποκτήσουμε τήν εἰρήνη τοῦ Χριστοῦ μέσα μας, στόν λόγο, στή συμπεριφορά μας, τότε χιλιάδες ἄνθρωποι θά εἰρηνεύσουν γύρω μας.
Ἐάν διατηροῦμε ἀναμμένη τή φλόγα τοῦ Θεοῦ μέσα μας ἀσφαλῶς θά μποροῦμε νά τήν προσφέρουμε καί στούς ἄλλους.
Ἄς γίνουμε ἐμεῖς φῶς, ἐάν θέλουμε νά φύγει τό σκοτάδι καί ἡ ἀβεβαιότητα γιά τό αὔριο πού πάντοτε συνοδεύει τίς πανδημίες σέ ὅλες τίς ἐποχές.

Ὁ πανάγαθος Θεός, μέ τήν πανδημία αὐτή πού παραχώρησε, μᾶς ἔδωκε ἕνα πάνδημο, ἕνα παγκόσμιο ἐπιτίμιο.
Ὅταν ἡ φιλανθρωπία Του ἄρει ἀπό τά πλάσματά Του αὐτό τό πνευματικό ἐπιτίμιο, κάτι ἴσως πιό τραγικό κι ἀπό τόν θάνατο θά εἶναι νά ἔχουμε πονέσει δίχως κανένα νόημα, ἔχοντας χάσει ἀκόμη μιά εὐκαιρία νά περάσουμε ἀπό τήν ἁπλή ἐπιβίωση στήν χαρά τῆς ὄντως ζωῆς.
Μέ τό τέλος αὐτῆς τῆς δοκιμασίας, πού εὐχόμαστε νά ἔλθει σύντομα, θά πρέπει νά ἔχουμε λάβει ὅλοι μας τά μαθήματα ζωῆς πού μᾶς παρέδωσε. Νά ἀποδείξουμε βιωματικά τήν θέση πού ἔχει στή ζωή μας ὁ ἀναστημένος Χριστός καί ὄχι ἰδεολογικά.
Ἄς φιλοσοφήσουμε περισσότερο τή ζωή μας, ὥστε νά ἀναθεωρήσουμε τό ποιοί εἴμαστε, τό πῶς ζούσαμε, πόσο ἀξία εἶχαν οἱ ἀξίες μας.
Νά κατανοήσουμε ὅτι τά πάντα στή ζωή δέν εἶναι ρολόγια καί ἀριθμοί, χρῆμα καί δουλειά. Νά συνειδητοποιήσουμε τήν φθαρτότητά μας, κάτι πού ἀσφαλῶς θά μᾶς βγάλει ἀπό τήν αὐταπάτη τῆς παντοδυναμίας πού δίνουν ἡ τεχνολογία καί ὁ ὑλικός πολιτισμός μας.
Ἀποδείχθηκε ὅτι ὁ «παντοδύναμος» ἄνθρωπος στάθηκε ἀδύναμος καί ἀνυπεράπιστος στίς ἐπιθέσεις ἑνός μονοκύτταρου ὀργανισμοῦ, ὅπως ὁ covid 19. Δίχως Θεό ὁ κόσμος μας φαίνεται παράλογος, μοιάζει νά μή βγάζει κανένα νόημα. Εἶναι τραγωδία να ζεῖς ἕνα σενάριο πού δέν ἔγραψε κανείς.
Ἄς ἀντιληφθοῦμε τί πραγματικά χρειαζόμαστε γιά νά πορευθοῦμε στό ἑξῆς μέ περισσότερη αὐτογνωσία καί ταπείνωση. Νά νιώσουμε τήν ἀξία τῆς ἀγάπης ὡς πρωταρχικῆς στάσης ζωῆς, πού στήν παρούσα φάση ἐκφράζεται μέ τήν κοινωνική εὐθύνη καί τήν ἀλληλεγγύη.
Νά συνειδητοποιήσουμε ὅτι ἡ ἀγάπη δέν πρέπει νά ἀργεῖ οὔτε μιά μέρα, οὔτε μιά στιγμή. Νά καταλάβουμε πόσο σημαντικοί γιά μᾶς εἶναι ὄχι μόνο οἱ δικοί μας ἄνθρωποι, πού μπορεῖ αὔριο νά μήν ὑπάρχουν στή ζωή μας, ἀλλά καί οἱ «ἄλλοι». Νά μήν ἀναβάλλουμε ποτέ τήν ἀγάπη.
Ὅπως ὅλοι οἱ πειρασμοί καί οἱ δοκιμασίες πού ἐπιτρέπει ὁ Θεός, ἔτσι καί ἡ παρούσα πανδημία, μποροῦν νά μετατραποῦν σέ εὐλογία. Καί μέσα ἀπό τά προβλήματα πού δημιουργεῖ ἡ ἐξάπλωση τοῦ ἰοῦ μπορεῖ νά φανερωθεῖ ἡ δύναμη τοῦ ἀναστημένου Χριστοῦ.
Στήν ἀναστάσιμη Ἀκολουθία ἄλλα καί στίς ἑπόμενες μέρες ψάλλουμε τό «… εἴπωμεν ἀδελφοί καί τοῖς μισοῦσιν ἡμᾶς».
Μέσα στό ἀνέσπερο φῶς τῆς Ἀναστάσεως αὐτοί πού μᾶς μισοῦν περιμένουν τήν ἀγάπη μας˙ ὅμως καί ἐκεῖνοι πού δέν πιστεύουν, περιμένουν τήν ἐπιβεβαίωση καί τή δύναμη τῆς πίστεώς μας.
Αὐτός λοιπόν πού πιστεύει ἀληθινά καί ὑπομένει μέ ταπείνωση τό πάνδημο πνευματικό ἐπιτίμιο πού μᾶς ἐπέβαλε ὁ Θεός, μέ τήν παρούσα δοκιμασία ἐβίωσε καί αὐτός τό Πάσχα, ἀκόμη κι ἄν δέν βρισκόταν στόν ναό.
Ἔννοιωσε τή δύναμη τοῦ ἀναστημένου Χριστοῦ καί τή μετέδωσε καί στούς γύρω του, πιστεύοντες καί μή πιστεύοντες.
Ὅλοι ὅσοι πιστεύουμε στόν ἀναστημένο Χριστό, λάβαμε τό δῶρο αὐτῆς τῆς νέας ζωῆς καθώς καί τήν δύναμη νά τήν ἀποδεχθοῦμε καί νά ζήσουμε διά μέσου της.
Λάβαμε τήν δύναμη νά ἀντιμετωπίσουμε κάθε δυσχερῆ κατάσταση αὐτοῦ τοῦ κόσμου ὅπως ἡ παρούσα ὑγειονομική κρίση, ἀκόμα καί αὐτόν τόν ἴδιο τόν θάνατο· μιά πού μέ τό δικό του σταυρικό θάνατο ὁ Χριστός, ἄλλαξε τήν φύση ἀκριβῶς τοῦ θανάτου.
Τόν ἔκανε πέρασμα-διάβαση-«Πάσχα» στήν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν, μεταμορφώνοντας τήν δραματικότερη καί τραγικότερη στιγμή τοῦ ἀνθρώπου σέ αἰώνιο θρίαμβο. Μέ τό «θανάτῳ θάνατον πατήσας», ὁ Χριστός μᾶς ἔκανε μετόχους τῆς Ἀναστάσεώς Του.
Τό Πάσχα εἶναι ἡ θύρα, ἀνοιχτή κάθε χρόνο, πού ὁδηγεῖ στήν ὑπέρλαμπρη Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν.
Εἶναι ἡ πρόγευση τῆς αἰώνιας καί ἀπερίγραπτης χαρᾶς καί εὐφροσύνης πού περιμένει ἐκείνους τῶν ὁποίων ἡ ψυχή ἔχει νεκρωθεῖ ἀπό τά πάθη, καί ἀφοῦ συσταυρώθηκαν μέ τόν Χριστό, συναναστήθηκαν μαζί Του.
Χριστός Ἀνέστη!

Δημοσιέυτηκε στο Romfea.gr