Τετάρτη, 30 Απριλίου 2014

Η ΤΙΜΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΚΑΚΙΟΥ ΤΟΥ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΟΥ ΣΕ ΝΑΟΥΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ. 1



Ι. ΝΑΟΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΧΑΙΔΑΡΙΟΥ. ΤΡΙΤΗ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ 2014


ΑΡΤΟΚΛΑΣΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΑΓ. ΑΚΑΚΙΟΥ. Ι. Ν. ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΧΑΙΔΑΡΙΟΥ

Ο ΑΓΙΟΣ ΑΚΑΚΙΟΣ Ο ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΗΣ. ΤΟΙΧΟΓΡΑΦΙΑ ΣΤΟΝ ΙΕΡΟ ΝΑΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΡΙΑΣ ΠΕΡΙΣΣΟΥ

ΤΟ ΑΓΙΑΣΜΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΚΑΚΙΟΥ. ΤΟΙΧΟΓΡΑΦΙΑ ΣΤΟΝ ΙΕΡΟ ΝΑΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΡΙΑΣ ΠΕΡΙΣΣΟΥ








Κυριακή, 27 Απριλίου 2014

ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΘΩΜΑ


«Ἐάν μή ἴδω ἐν ταῖς χερσίν αὐτοῦ τόν τύπον τῶν ἥλων καί βάλω τόν δάκτυλον μου εἰς τόν τύπον τῶν ἥλων, καί βάλω τήν χείρα μου εἰς τήν πλευράν αὐτοῦ, οὐ μή πιστεύσω». Μέ αὐτά τά λόγια, πού φαινομενικά ἐκφράζουν μία δυσπιστία, ὑποδέχθηκε ὁ ἀπόστολος Θωμᾶς, τήν χαρμόσυνη ἀγγελία τῶν ἄλλων μαθητῶν, ὅτι ὁ διδάσκαλός του, Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, ἀναστήθηκε. Λίγο μετά ὅμως, τό θεῖο φῶς πού ἐξέπεμπε ὁ ἀναστημένος Χριστός, τόν κατηύγασε, διαλύοντας τίς ἀμφιβολίες του καί γεμίζοντάς τον συναισθήματα ἀφοσιώσεως καί εἰλικρινοῦς ὁμολογίας πίστεως, ἀναφώνησε: «Ὁ Κύριός μου καί ὁ Θεός μου». Ἡ γλυκειά φωνή τοῦ ἀναστημένου Χριστοῦ τόν ἀνώρθωσε καί τόν στήριξε στήν πίστη. Τά νέφη διαλύθηκαν καί τό πνεῦμα τοῦ Θωμᾶ φωτίστηκε τόσο ὥστε νά κάνει τήν πρώτη μεγάλη, ὑπέροχη ὁμολογία στήν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητας. Αὐτή ἡ ὁμολογία τοῦ Θωμᾶ θά ἀποτελέσει ἀπό τήν στιγμή ἐκείνη ἕνα μεγαλειῶδες κήρυγμα, πού θά ἐνδυναμώνει χιλιάδες ὁσίους καί μάρτυρες τῆς πίστεως πού ἔγιναν ὁλοκαύτωμα ὁμολογώντας τόν Χριστό. Ὁ ἀπόστολος Θωμᾶς σέ ὅλους τούς αἰῶνες καί ὅλες τίς ἐποχές θά ἐλέγχει τούς Θωμᾶδες τῆς ὁλιγοπιστίας. Ὅσους δέν ἀρκοῦνται σέ ὅσα θαυμαστά βλέπουν γύρω ἀπό τήν δημιουργία καί τήν ὕπαρξή τους καί δέν ἀναφωνοῦν, «Ὁ Κύριός μου καί ὁ Θεός μου». Ὅσους δέν ἀκοῦν τόν ἀντίλαλο ἀπό τίς κατακόμβες, ἀπό τά βασανιστήρια τῶν ἁγίων μαρτύρων, ἀπό τίς ἀσκητικές παλαίστρες τῶν ὁσίων πατέρων καί δέν ὀσμίζοονται τήν εὐωδία πού ἐκπέμπουν τά ἱερά λείψανα τῶν Ἁγίων. Ὅπως γνωρίζουμε ἀπό τόν Βίο τοῦ ἀποστόλου Θωμᾶ, ὁ «ἀπιστήσας» μαθητής θυσίασε στή συνέχεια μαρτυρικά τήν ἴδια του τή ζωή, προκειμένου νά μεταφέρει τό ἐλπιδοφόρο ἀναστάσιμο μήνυμα στά βάθη τῆς Ἀνατολής. Καί αὐτό εἶναι κάτι πού ἀσφαλῶς ἀποτελεῖ μία δυναμογόνο μαρτυρία τῆς Ἀνάστασης, πού σπάει τό φράγμα τοῦ χρόνου καί φθάνει μέχρι στό σήμερα. Φθάνει μέχρι σέ μᾶς πού ζώντας σέ μιά κοινωνία πού βρίσκεται σέ κρίση πνευματική, κοινωνική καί οἰκονομική, ταλαντευόμαστε, ἀνάμεσα στήν πίστη στήν πρόνοια τοῦ Θεοῦ καί τή λύτρωση πού ἐπαγγέλονται τά διάφορα ἰδεολογήματα, τήν ἴδια στιγμή πού ὅλοι μας γνωρίζουμε τόν τρόπο νά ξεφύγουμε ἀπό τήν κρίση αὐτή. Σήμερα λοιπόν, στήν γιορτή του, ἄς ἀκολουθήσουμε τόν ἀπόστολο Θωμᾶ τόσο στίς στιγμές τῆς ὁλιγοπιστίας του, ὅσο καί στή ζωντανή του πίστη, ὥστε νά μπορέσουμε κι ἐμεῖς νά ἀναφωνάξουμε: «Ὁ Κύριός μου καί ὁ Θεός μου»; γιά νά ἀκούσουμε κι ἐμεῖς τό λόγιο τοῦ Κυρίου: «Μακάριοι οἱ μή ἰδόντες καί πιστεύοντες»;.



 Ἀπόσπασμα ἀπό ἐπίκαιρη ὁμιλία τοῦ μοναχοῦ Παταπίου Καυσοκαλυβίτου πού πραγματοποιήθηκε τήν Κυριακή τοῦ Θωμᾶ 27 Άπριλίου 2014 στόν ἱερό ναό τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου Χαϊδαρίου, γενέτειρας τοῦ ὁμιλητοῦ.

Παρασκευή, 25 Απριλίου 2014

ΘΕΟΤΟΚΟΣ: Η ΠΗΓΗ ΤΗΣ ΧΑΡΑΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ



Η ΖΩΟΔΟΧΟΣ ΠΗΓΗ. ΦΟΡΗΤΗ ΕΙΚΟΝΑ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΠΑΡΘΕΝΙΟΥ ΤΟΥ ΣΚΟΥΡΤΟΥ ΤΟΥ ΕΞ ΑΓΡΑΦΩΝ. ΜΕΛΕΝΙΚΟ ΒΟΥΛΓΑΡΙΑΣ
Χαράν τοῦ κόσμου τήν λαμπράν, Παρθένε κόρη συλλαβοῦσα, Ἀρχαγγέλου φθέγματι, χαρᾶς ἡμᾶς ἔμπλησον

Κυριακή, 20 Απριλίου 2014

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ

ΧΡΙΣΤΟΣ  ΑΝΕΣΤΗ 
ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ εὔχεται σέ ὅλους τούς ἀναγνώστες του καί τούς προσκυνητές τοῦ Ἁγίου Ὄρους ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ ! Τό φῶς τῆς Ἀναστάσεως νά φωτίζει ὅλους μας στό δρόμο γιά τή συνάντηση μέ τόν ἀναστημένο Χριστό.
 
 Η κάθοδος του Χριστού στον Άδη. Τοιχογραφία στην Basilica of Santa Maria Novella, Φλωρεντία (1365)

Η Ανάσταση του Χριστού. Τοιχογραφία στην Basilica of Santa Maria Novella, Φλωρεντία (1366)

Κυριακή, 13 Απριλίου 2014

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΜΑΣ ΘΕΛΕΙ ΛΕΒΕΝΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΑ


Η ΒΑΙΟΦΟΡΟΣ. ΤΟΙΧΟΓΡΑΦΙΑ ΣΤΟ ΚΥΡΙΑΚΟ ΤΗΣ ΣΚΗΤΗΣ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΩΝ. 18 ΑΙΩΝΑΣ


    Φθά­νο­ντας πο­ρεί­α μας πρός τό Πάσχα, στό ­πο­κο­ρύ­φω­μά της, ­ορ­τά­ζουμε σήμερα τήν θρι­αμ­βευ­τι­κή ε­σο­δο το Χρι­στο στά ­ε­ρο­σό­λυ­μα. Σήμερα, Κυριακή τν Βαΐων, ποδεχόμαστε κι μες τόν σιωπηλό, προβληματισμένο καί κατά πάντα περίλυπο ησο, πού εσέρχεται στήν γία Πόλη.
    Στήν ρθόδοξη εκονογραφία τς ορτς τς Κυ­ρι­α­κς τν Βα­ΐ­ων, ν σταθομε μπροστά στήν εκόνα, θά παρατηρήσουμε τι τό πρόσωπο το ησο χει μία περίσκεψη καί φαίνεται νά πέχει πό τά σα συμβαίνουν γύρω του. Γι᾿ ατό καί σιωπ δέν χαιρετ δέν ελογε δέν θαυματουργε δέν προσέχει στά σσανά. λ᾿ ατά γνωρίζει τι εναι τά σημάδια μις μαρτυρικς πορείας πού μέλλει νά διανύσει.
   Γι᾿ ατό κι μες, δέν πρέ­πει νά πα­ρα­μεί­νου­με στούς πα­νη­γυ­ρι­σμούς τς ­μέ­ρας α­τς.
  Χρι­στός ­πεί­γε­ται νά σταυ­ρώ­σει τήν ­μαρ­τί­α, γι­ά νά θα­να­τώ­σει τό θά­να­το καί νά ­να­στή­σει τόν ν­θρω­πο.
   ν ­πι­θυ­μο­με βα­θει­ά νά ­νω­θο­με μέ τόν Χρι­στό καί νά μπο­ρέ­σου­με νά βρε­θο­με δί­πλα Του τή στι­γμή τς δό­ξας Του, ­φεί­λου­με νά Τόν ­κο­λου­θή­σου­με στό Πά­θος Του· νά συ­σταυ­ρω­θο­με καί συ­ντα­φο­με μ᾿ Α­τόν.
   λεγε κάποτε νας γιορείτης γέροντας: « Χριστός μς θέλει λεβέντες καί παλληκάρια». Καί δέν ννοοσε τίποτα λιγότερο τίποτα περισσότερο πό κενο πού κφράζει φαινομενικά κοσμική ατή εκόνα: Δυνατό καί ρωϊκό νθρωπο, γυμνασμένο στό σμα λλά κυρίως στήν ψυχή, τοιμο γιά γνες, γιά ττες καί γιά νίκες.
  Γιατ πως Χριστός, τσι κι μες, π τ θλίψη το Σταυρο κα το πάθους, π τν πόνο κα τ θάνατο, φθάνουμε στ χαρ τς ναστάσεως, πρς τν ποία κα πορεύομαστε μ κουράγιο κα δύναμη.
  Στήν πορεία πρός τήν συνάντησή μας μέ τόν ναστημένο Χριστό, τόν Θεό μας, στόν ποο πρέπει κάθε δόξα, τιμή καί προσκύνηση, στούς αώνες τν αώνων. μήν!
       Κα­λήν ­νά­στα­ση !


Ο ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΧΑΙΔΑΡΙΟΥ


πόσπασμα μιλίας το μοναχο Παταπίου Καυσοκαλυβίτου, κατά τήν Κυριακή τν Βαΐων. μιλία πραγματοποιήθηκε στόν ερό ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου Χαϊδαρίου ττικς στίς 13 πριλίου 2014.

Σάββατο, 12 Απριλίου 2014

ΟΣΙΟΣ ΑΚΑΚΙΟΣ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΗΣ (+12 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1730)

          Παταπίου μοναχοῦ Καυσοκαλυβίτου

Ὅσιος Ἀκάκιος ὁ Καυσοκαλυβίτης
Ἡ μνήμη του ἑορτάζεται στίς 12 Ἀπριλίου

Ὁ ἅγιος  Άκάκιος. Εικόνα. Καλύβη Ἁγ. Άκακίου
Μία ἀπό τίς μεγάλες ὁσιακές μορφές πού ἐβλάστησαν στό φυτώριο τῶν ἁγίων ἀνδρῶν, τό Ἅγιον Ὄρος, εἶναι ὁ ὅσιος Ἀκάκιος ὁ Νέος ὁ Καυσοκαλυβίτης. Ὁ ὅσιος Ἀκάκιος γεννήθηκε στά 1630 στό χωριό Γόλιτζα τῶν Ἀγράφων, πού ἀργότερα, στά 1927, μετονομάστηκε πρός τιμήν του σέ Ἅγιος Ἀκάκιος. Στά 23 του χρόνια, ποθώντας τή μοναχική ζωή, ἀναχωρεῖ ἀπό τήν γενέτειρά του καί γίνεται μεγαλόσχημος μοναχός στή μονή Ἁγίας Τριάδος Σουρβιᾶς, τήν ὁποία εἶχε ἱδρύσει περί τό 1534/5 ὁ ὅσιος Διονύσιος ὁ ἐν Ὀλύμπῳ στήν εὐρύτερη περιοχή τῆς Μακρυνίτσας τοῦ Πηλίου. Ἀργότερα, καθώς εἶχε κλίση περισσότερο στήν ἡσυχαστική ζωή, ἀναχωρεῖ ἀπό τό κοινόβιο γιά τόν ἱερό Ἄθωνα. Κατόπιν περιπλανήσεων στή Σκήτη τῆς Ἁγίας Ἄννας καί σέ ἡσυχαστήρια τῆς Καψάλας καί τῶν μονῶν Γρηγορίου καί Διονυσίου, κατέληξε -μέ τήν εὐλογία τοῦ πνευματικοῦ Γαλακτίωνος Κατουνακιώτου- στά Καυσοκαλύβια, ἀρχικά, στά 1660, στήν περιοχή τῆς Μεταμορφώσεως (μοναστικό οἰκισμό πού βρισκόταν σέ ὕψωμα, βόρεια τῶν Καυσοκαλυβίων) καί στή συνέχεια, στά 1680, στήν περιοχή τῆς σημερινῆς Σκήτης.

Τό σπήλαιο τοῦ ἁγ. Ἀκακίου. Καλύβη Ἁγ. Ἀκακίου
Τό σπήλαιο πού βρίσκεται στήν ἀνατολική πλευρά τῆς σκήτης σέ ὑψόμετρο 250 μέτρων, γνωστό στίς μέρες μας ὡς Σπήλαιο Ἁγίου Ἀκακίου καί στό ὁποῖο τό πρῶτο μισό τοῦ 14ου αἰ., εἶχε ἀσκηθεῖ ὁ μεγάλος ἁγιορείτης ἡσυχαστής ὅσιος Μάξιμος ὁ Καυσοκαλύβης, ἔμελλε νά γίνει ἡ μοναχική παλαίστρα τοῦ ὁσίου Ἀκακίου. Ἐκεῖ, κάτω ἀπό δύσκολες συνθῆκες διαβίωσης, ἀγωνιζόταν μέ θαυμαστό τρόπο, ζώντας μέ ὑπερβολική -κατά τόν βιογράφο του- ἄσκηση. Σύμφωνα μέ τό Βίο, «ἐπειδή ὁ τόπος ἦταν ἄνυδρος, τόν μέν χειμώνα μάζευε βρόχινο νερό σέ μία στάμνα, τό δέ καλοκαίρι, ἐρχόταν ἕνα μικρό σύννεφο πάνω ἀπό τό Σπήλαιο καί ἔβρεχε, μέχρις ὅτου γέμιζε ἡ στάμνα καί τό σύννεφο ἔφευγε πάλι». Συχνές καί σφοδρές ἐπίσης ἦταν καί οἱ ἐπιθέσεις πού δεχόταν ὁ Ὅσιος ἀπό τούς δαίμονες, οἱ ὁποῖοι τόν πείραζαν ποικιλοτρόπως. Ἔτσι ἀγωνιζόμενος ὁ ὅσιος Ἀκάκιος, εἵλκυσε τή χάρη τοῦ Θεοῦ, πού τόν ἀντάμειψε μέ πολλές ἀρετές καί χαρίσματα, ὅπως τό διορατικό καί ἐκεῖνο τῆς νοερᾶς προσευχῆς, καθώς καί θείες ἀποκαλύψεις.


Ἡ φήμη τοῦ διορατικοῦ ἁγίου γέροντος ξέφυγε ἀπό τήν ἐρημική περιοχή τῶν Καυσοκαλυβίων. Ἔτσι ὁ Ὅσιος γίνεται γνωστός τόσο στό ὑπόλοιπο Ἅγιον Ὄρος ὅσο κι ἔξω ἀπ' αὐτό. Πολλοί -ἀνάμεσά τους καί "ἐπώνυμοι", ὅπως ὁ Πατριάρχης Ἱεροσολύμων Χρύσανθος Νοταρᾶς (1707-1730) καί ὁ ρῶσος περιηγητής, μοναχός Βασίλειος Μπάρσκι (1701-1747), πού ἐπισκέφθηκε τόν Ὅσιο στά 1726- εἶναι αὐτοί πού φθάνουν στόν ὅσιο Ἀκάκιο καί φεύγουν ὠφελημένοι τόσο ἀπό τήν ἁγία του ζωή ὅσο κι ἀπό τή διδασκαλία του. Μέ τόν καιρό, ἀρκετοί μονάζοντες συγκεντρώθηκαν γύρω ἀπό τόν ὅσιο Ἀκάκιο, ἐμπιστευόμενοι τή σωτηρία τους στίς θεοπειθεῖς εὐχές του καί στίς πλούσιες ἁγιοπνευματικές ἐμπειρίες του. Ἔτσι, στίς ἀρχές τοῦ 18ου αἰ., ἔχουμε τήν ὀργάνωση ἀπό τόν Ὅσιο τῆς νέας μοναστικῆς αὐτῆς κοινότητας σέ Σκήτη, κατά τά πρότυπα τῆς σκήτης τῆς Ἁγίας Ἄννας. Λίγο ἀργότερα, μέ θαυματουργία τοῦ ἰδίου ἀνέβλυσε καί τό νερό-ἁγίασμα ἀπό τήν μέχρι τότε ἄγονη καί ἄνυδρη γῆ τῶν Καυσοκαλυβίων. Ἡ ὕπαρξη τοῦ νεροῦ συνέβαλε στήν περαιτέρω ἀκμή τῆς Σκήτης, ἡ ὁποία ἀφιερώθηκε ἀπό τόν ἅγιο ἱδρυτή της στήν Ἁγία Τριάδα. Οἱ μέχρι τότε πρόχειρα στημένες καλύβες κτίζονται τώρα πέτρινες, ἐνῶ δημιουργοῦνται οἱ κῆποι, ὁ ὑδρόμυλος καί ἄλλα κοινοφελῆ κτίσματα. Σύντομα κτίζεται καί τό πρῶτο Κυριακό τῆς σκήτης, μέ πρωτοβουλία τοῦ Λαυριώτη προηγουμένου καί σκευοφύλακα Νεοφύτου τοῦ Χίου (+ 1732). Ὁ τελευταῖος μάλιστα ἀξιωματοῦχος κατέστησε καί ἐπίσημα τόν ὅσιο Ἀκάκιο πρῶτο Δικαῖο στή Σκήτη, προσφέροντάς του καί τή σχετική ράβδο.

Ὁ ἅγιος  Άκάκιος. Εικόνα. Καλύβη Ἁγ. Άκακίου
Ὁ ὅσιος Ἀκάκιος κατέχει μία ἀπό τίς δεσπόζουσες θέσεις στό ὑπερχιλιετές ἁγιορειτικό ἁγιολόγιο, ὄχι μόνο λόγω τῆς ἄκρας ἀσκήσεως καί τῶν πολλαπλῶν χαρισμάτων, τῶν πολλῶν θαυμάτων καί τῆς νεοησυχαστικῆς διδασκαλίας του ἤ ἐπειδή ἀναδείχθηκε ἱδρυτής τῆς δεύτερης στή τάξη Σκήτης τοῦ Ἄθω. Ἡ διακονία του στή Ἐκκλησία ὡς ἀλείπτου νεομαρτύρων θεωρεῖται ἀπό ὅλους τούς ἐρευνητές, ἐξίσου σημαντική. Εἶναι μάλιστα χαρακτηριστικό, ὅτι ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης, στό Νέο Μαρτυρολόγιό του, ἔχει συμπεριλάβει καί τόν Βίο τοῦ ὁσίου Ἀκακίου, ἄν καί ὁ τελευταῖος δέν εἶχε μαρτυρικό τέλος «... διά τήν ὑπεράνθρωπον Πολιτείαν του καί τούς τρεῖς Ὁσιομάρτυρας ὁποῦ ἔκαμε», ὅπως γράφει ὁ ἴδιος ὁ ὅσιος Νικόδημος. Πρόκειται γιά τούς νέους ὁσιομάρτυρες Ρωμανό (†5 Ἰανουαρίου 1694), Νικόδημο (†10 Ἰουλίου 1722) καί Παχώμιο (†7 Μαῒου 1730), πού μαρτύρησαν γιά τόν Χριστό, ἀφοῦ πρῶτα ἑτοιμάστηκαν καί ἐμψυχώθηκαν ἀπό τόν ὅσιο Ἀκάκιο, ἀσκούμενοι ὡς ὑποτακτικοί του στήν Καλύβη τοῦ Ὁσίου.

Ὁ ἅγ. Άκάκιος. Κέντημα σέ έπιγονάτιο. Καλύβη Ἁγ. Άκακίου
Ἀξιοσημείωτη εἶναι καί ἡ διδασκαλία τοῦ ὁσίου Ἀκακίου. Τήν ἐποχή του, οἱ μοναστηριακές ἀρχές τοῦ Ἁγίου Ὄρους εἶχαν δείξει τήν πρόθεσή τους -πρός ἐλάττωση τῶν ἴδιων φορολογικῶν βαρῶν, πού προέρχονταν τόσο ἀπό τόν κεφαλικό ὅσο καί τόν κτηματικό φόρο- νά ἐπιβάλλουν φόρους στούς ἐκτός τῶν μονῶν ἀσκουμένους ἐξαρτηματικούς ἀδελφούς. Ἐκτός ἀπό τό γογγυσμό τῶν πατέρων τῆς Σκήτης γιά τά παραπάνω, κάποιοι ἐπιπλέον ἰσχυρίζονταν ὅτι ὁ κεφαλικός φόρος εἶναι τό σφράγισμα τοῦ ἀντιχρίστου. Ὁ Ὅσιος, στηρίζοντας τούς πατέρες καί κατ’ ἐπέκταση τούς ὑπόδουλους χριστιανούς στό νά ὑπομείνουν τή δοκιμασία τῆς δυσβάστακτης καί ἄδικης ἐκείνης φορολογίας, ἔλεγε: «Καλότυχος θά εἶναι αὐτός πού πληρώνει ἀγόγγυστα στούς Τούρκους τό χαράτσι καί τά ἄλλα δοσίματα», ἔχοντας κατανοήσει «τό τί ἀγαθά ἔχουν νά ἀπολαύσουν αὐτοί πού ὑπομένουν τόν βαρύτατο ζυγό τῶν ἄθεων τυρράνων γιά τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ» καί «ὅτι θά συμμετέχουν στήν αἰώνια μακαριότητα, μέ τό νά πάσχουν τόσα δεινά, φυλάσσοντας τήν πίστη στόν Χριστό». Δίδασκε ἐπίσης ὅτι δύο σωματικές ἀρετές πρέπει νά καλλιεργεῖ ὁ μοναχός, στόν ἀγώνα του νά νικήσει τά σαρκικά πάθη· τή νηστεία καί τήν ἀγρυπνία. Κάποτε, στήν ἀπορία μαθητή του, πάνω στήν ἀλήθεια τοῦ λόγου τοῦ ὁσίου Συμεών τοῦ Νέου Θεολόγου πού λέγει, ὅτι ‘‘ἄν ὁ Χριστιανός δέν καταφέρει νά δεῖ τόν Χριστό στήν παρούσα ζωή, ἄς μήν ἐλπίζει νά τόν δεῖ οὔτε στή μέλλουσα’’, ἔλαβε τήν ἀπάντηση: «Ἀλήθεια εἶναι, τέκνο μου, καί μήν ἀμφιβάλλεις στούς λόγους τοῦ Ἁγίου. Κι αὐτό βέβαια διότι, ἄν ὁ Χριστιανός δέν ἀποκτήσει τήν ὅραση τῶν νοερῶν ὀφθαλμῶν, ὥστε νά βλέπει καθαρά τόν Χριστό ἐδῶ, στήν παρούσα ζωή, δέν ὑπάρχει τρόπος οὔτε ἐκεῖ νά τόν δεῖ». Στήν ἐρώτησε πάλι τοῦ μαθητή του, ἄν βλέπει ὁ ἄνθρωπος τόν Χριστό στήν παρούσα ζωή, μέ τά σωματικά ἤ τά νοερά μάτια, ἀπάντησε: «Μέ τά νοερά! Πλήν ὅμως νά ξέρεις, ὅτι ἐκεῖνος πού θά ἀξιωθεῖ αὐτοῦ τοῦ χαρίσματος, ὅταν ἔλθει σέ τέτοιες ἀποκαλύψεις, βλέπει τά νοερά σάν αἰσθητά. Κι αὐτό γιατί ἡ αἴσθηση τῶν σωματικῶν ὀφθαλμῶν μένει τότε τελείως ἀνενέργητη».


Τά ἱερά λείψανα τοῦ ἁγ. Ἀκακίου. Καλύβη Ἁγ. Ἀκακίου.
Ὁ ὅσιος Ἀκάκιος, μετά τήν ἀποδημία γιά τό μαρτύριο τοῦ ὁσιομάρτυρα Παχωμίου, ἀσθένησε καί ἀναχώρησε κι αὐτός γιά τόν Κύριο στίς 12 Ἀπριλίου, Κυριακή τῶν Μυροφόρων τοῦ ἔτους 1730, ἀφοῦ εἶχε προγνωρίσει τόν θάνατό του. Στόν τελευταῖο ἀσπασμό συνέτρεξε πλῆθος μοναχῶν ἀπ’ ὅλο τόν Ἄθω, πού ὅλοι τους θρηνοῦσαν γιά τή στέρησή του. Τόν κατά πλάτος Βίο καθώς καί τήν Ἀκολουθία τοῦ ὁσίου Ἀκακίου συνέταξε μετά τό 1740 ὁ λόγιος ὑποτακτικός του ἱερομόναχος Ἰωνᾶς ὁ Καυσοκαλυβίτης ἀπό τήν Καστανιά τῶν Ἀγράφων († 1765). Ὁ Ἰωνᾶς μάλιστα ἐκπλήρωσε τήν ἐπιθυμία τοῦ Ὁσίου νά ἀνεγερθοῦν τόσο τό νέο Κυριακό τῆς Ἁγίας Τριάδος (1745) ὅσο καί τό παρεκκλήσι τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου τῆς Καλύβης τοῦ Ἁγίου Ἀκακίου (1747), μεριμνώντας μάλιστα καί γιά τήν ἱστόρησή τους ἀπό τόν Ἀγραφιώτη ὅσιο ἱερομόναχο Παρθένιο Σκούρτο καί τούς μαθητές του, περί τά 1759. Ἡ μνήμη τοῦ ὁσίου Ἀκακίου ἑορτάζεται πανορθοδόξως στίς 12 Ἀπριλίου. Στήν ἀσκητική ὅμως παλαίστρα του, τό ἱερό Σπήλαιο καί τήν ὁμώνυμη Καλύβη του, ὁ ὅσιος Ἀκάκιος τιμᾶται ἀπό τούς Καυσοκαλυβίτες Πατέρες τήν Κυριακή τῶν Μυροφόρων, μέ ὁλονύκτιο Πανηγυρική Ἀγρυπνία. Στό σεπτό Κυριακό τῆς Σκήτης, φυλάσσεται ἡ ἁγία κάρα τοῦ Ἁγίου, στήν Καλύβη του ἡ κάτω σιαγόνα του, ἐνῶ στή Μεγίστη Λαύρα τό μεγαλύτερο μερος τῶν ἱερῶν λειψάνων του. Στό σπήλαιο τῶν Καυσοκαλυβίων, πού φέρει καί τήν ἐπωνυμία του σώζεται καί ἡ κλινοστρωμνή τοῦ Ὁσίου.


Ἀπολυτίκιον

Ἦχος πλ.α΄. Τόν συνάναρχον Λόγον

Πρός Χριστόν τόν Σωτῆρα Πάτερ Ἀκάκιε, σέ πρεσβευτήν καί μεσίτην ἡμεῖς κεκτήμεθα νῦν, συμπαράλαβε τούς τρεῖς Ὁσιομάρτυρας, σούς φοιτητάς τόν Ρωμανόν καί τόν Παχώμιον ὁμοῦ Νικόδημον καί αἰτεῖτε, δωρηθῆναι πλημελημάτων, ἡμῶν τήν λύσιν καί παντοίων δεινῶν.


Βιβλιογραφία

Προσκυνητάριον τῆς Βασιλικῆς καί Σεβασμίας Μονῆς Μεγίστης Λαύρας τοῦ Ἁγίου Ἀθανασίου τοῦ ἐν τῷ Ἄθῳ. Συντεθέν μέν παρά Μακαρίου Κυδωνέως τοῦ ἐκ χώρας Χανίων, τοῦ Τριγώνη, τοῦ καί τῆς αὐτῆς Μονῆς Σκευοφύλακος, τύποις δέ νῦν πρῶτον ἐκδοθέν, ἐπιμελείᾳ καί δαπάνῃ τοῦ Πανοσιωτάτου Κυρίου Σεργίου ἱερομονάχου, τοῦ ἐκ ταύτης τῆς Ἁγίας Λαύρας. Ἐνετίησιν 1772, σ. 49-50. ΣΑΒΒΑΣ ΛΑΥΡΙΩΤΗΣ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟΣ, Προσκυνητάριον τῆς βασιλικῆς καί σεβασμίας μονῆς Μεγίστης Λαύρας τοῦ ἁγίου Ἀθανασίου τοῦ ἐν τῷ Ἄθῳ, Ἐνετίησιν 1780, σ. 78-79. ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ, Νέον Μαρτυρολόγιον, Ἀθῆναι 1856, σ. 9 σημ. 1, 286-294. Τοῦ ἰδίου, Ἀκολουθία ἀσματική καί ἐγκώμιον τῶν ὁσίων καί θεοφόρων Πατέρων ἡμῶν τῶν ἐν τῷ Ἁγίῳ Ὄρει τοῦ Ἄθω διαλαμψάντων, Ἑρμούπολις 1847, σ. 80-88. ΕΥΛΟΓΙΟΣ ΚΟΥΡΙΛΑΣ ΛΑΥΡΙΩΤΗΣ, Ἱστορία τοῦ ἀσκητισμοῦ τ. Α΄, Θεσσαλονίκη 1929, σ. 66-84. Εὐρυτανικόν Λειμωνάριον (ἐπιμέλ. Κ. Βαστάκη πρεσβυτ.), Ἀθήνα 1978. ΒΙΚΤΩΡ ΜΑΤΘΑΙΟΥ, Μέγας Συναξαριστής τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, τ.Δ΄, ἔκδ. Ε΄. ΓΚΑΛΙΟΣ Ν., Ὅσιος Ἀκάκιος ὁ Καυσοκαλυβίτης, ἐκδ. Ἀποστολικῆς Διακονίας Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, Ἀθήνα 1993. ΜΗΛΙΤΣΗΣ Γ., Ὁ Ὅσιος Ἀκάκιος ὁ Καυσοκαλυβίτης, Τρίκαλα 1986. Πανηγυρική Ἀκολουθία Ἁγίου Ἀκακίου Καυσοκαλυβίτου, ἐκδ. Καλύβης Ἁγ. Ἀκακίου, Ἅγιον Ὄρος 2001. ΠΑΤΑΠΙΟΣ ΜΟΝΑΧΟΣ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΗΣ, Ἅγιος Ἀκάκιος ὁ Καυσοκαλυβίτης. Ἀπό τό περιβόλι τῆς Παναγίας στόν κῆπο τοῦ Θεοῦ, ἐκδ. Καλύβης Ἁγ. Ἀκακίου (σειρά "Ἐρημοπολίτες" ἀρ. 7), Ἅγιον Ὄρος 2001. Ο ΙΔΙΟΣ, Ἰωνᾶς ὁ Καυσοκαλυβίτης. Ὁ βίος καί τά ἔργα μιᾶς πνευματικῆς μορφῆς τοῦ 18ου αἰ., ἔκδ. Καλύβης Ἁγ. Ἀκακίου, Ἅγιον Ὄρος 1999. Ο ΙΔΙΟΣ, Ἁγιασμένες μορφές τῶν Καυσοκαλυβίων. Ἀπό τόν ὅσιο Μάξιμο ὥς τό Γέροντα Πορφύριο, ἔκδ. Καλύβης Ἁγ. Ἀκακίου, Ἅγιον Ὄρος 2008, σ. 65-74. Β V. GRIGOROVIČ BARSKIJ, Πρώτη καί τρίτη περιοδεία εἰς τάς Μονάς καί τάς Σκήτας τοῦ Ἄθω. 1725-1726 (ρωσσιστί), Κίεβο 1877. ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ, Vtoroe poseščeni. Svjatoj Gory [B΄ ἐπίσκεψις εἰς τό Ἁγιώνυμο Ὄρος τοῦ Ἄθω. Ἐντυπώσεις], ἔκδ. Ἱ. Μονῆς Ἁγίου Παντελεήμονος Ρωσικοῦ, Ἁγία Πετρούπολη 1887. Vtoroe putešestvie po svjatoj gore Afonkoij Arhimandrita, nyne Episkopa, Porfirija Uspenskago v gody 1858, 1859 i 1861, i Opisanie Skitov Afonskih, Μόσχα 1880, σ. 304, 504.